PrimaLuna ProLogue Classic Digital Analog Converter





Periferie

Een opstelling is gemaakt met een NAD M50/M52 digitale muziekspeler, die afwisselend via AES/EBU en RCA werd gekoppeld met de ProLogue Classic DAC. Het analoge signaal uit de DAC voert via Crystal Cable Connect Ultra kabels naar mijn geliefde Audia Flight Strumento No.1 lijnversterker en gaat vervolgens met gebalanceerde Yter kabels naar een Pass Labs X250.5 eindversterker.

Luidsprekers

Die voedt een paar PMC fact.12 luidsprekers, Townshend Audio Maximum Supertweeters en een deel van de tijd Van den Hul The Extender’s. De ProLogue Classic DAC neemt het op tegen mijn referentie DAC, een Metrum Acoustics Pavane Level II, die wel gebalanceerd is aangesloten met een set Yter interlinks.

Voeding

Alle voedingen krijgen hun netspanning vanuit een PS Audio P5 Power Plant, alleen de Pass Labs staat rechtstreeks op de audiogroep. Niet echt van belang is dat ik het signaal uit de TV decoder lekker via de Toslink kon laten lopen. USB werkt, maar gezien de grote en onberekenbare invloed van de PC als bron (OS, drivers, Apps, interface) neem ik die in de beoordeling niet mee.

Alsof het een buizenversterker betreft

Alsof het een buizenversterker betreft, wat het deels ook is, heb ik de ProLogue Classic DAC de nodige tijd gegeven om te spelen in mijn set en telkens goed door te warmen. Dat opwarmen valt reuze mee omdat er geen eindbuizen gebruikt worden.

Muziek

Met 48 kHz op de display en een 24-bit resolutie kun je de muziek van Nik Bärtsch onderbrengen bij de high resolution bestanden en zo klinkt het ook op de ProLogue Classic DAC. Fijne klanken stijgen met groot gemak uit boven de zware drumslagen die zich ergens rond de 40Hz bevinden.
Overig slagwerk zit subtiel en duidelijk aanvankelijk rechts, begeeft zich langzaam naar het midden van het stereobeeld. De bijzondere pianoklanken van Bärtsch zweven door de ruimte in een fraai en ruim stereobeeld. Hoewel het grondpatroon zich blijft herhalen is de muziek spannend en verveelt geen moment. Ik zal er geen twee CD’s van achter elkaar draaien, maar fascinerend is de muziek wel, zeker als een DAC zo goed in staat blijkt de subtiliteit naar voren te halen.

Bobo

In de jazz hoek zit ook het Bobo Stenson Trio dat met de “Song of Ruth” muziek speelt die meer aards is. Een heel zuivere opname, geript van de CD, beginnend met solo piano, gevolgd door een gestreken bas en niet veel later lichtvoetige percussie. Muziek die dreigend over kan komen, daarna haast mystiek in de ruimte blijft zweven. De door mij veel gedraaide opname heeft zich als bitstream door heel wat DAC’s geworsteld en stelt met de PrimaLuna absoluut niet teleur, deze DAC bevindt zich in het selecte gezelschap van hoogvliegers op dit gebied, hij is daarbij heel aangenaam om naar te luisteren.
De resolutie in de lage tonen is vanwege de buizen net wat minder dan met mijn referentie, hij is wel heel erg levendig en kent een ongebreidelde dynamiek die met Stenson ten volle wordt benut. Het slagwerk, juist het filigraan tikken op bekkens, laat geen seconde onbenut om de luisteraar te boeien en bij de les te houden.

Dynamiek

Dynamiek tref ik in overtreffende trap op een promo CD waar de voor mij verder volkomen onbekende groep van muzikant Shammi Pithia tekeer gaat op trommels en dat lardeert met Indiase klanken. De demo’s zijn nog niet door compressors en limiters gehaald, daardoor intens en zuiver van klank. Halverwege de track “Pacifist” verandert het karakter van de muziek in rustige gitaar en zelfs zang. Prachtig hoe de PrimaLuna daar mee om weet te gaan.

Op diezelfde CD staat: “I’ve got to see me through”, uitgevoerd door Eleanor McEvoy. Ook zo natuurlijk als op de LP die ik heb van dezelfde master uit dezelfde Metropolis Studio in Londen. De PrimaLuna zet hiermee erg veel druk op de lage tonen, ze dreunen door de ruimte. Net als op de referentie trouwens, het zit in de opname en is geen specifiek kenmerk van de ProLogue Classic. Zang blijft voortreffelijk, dichterbij de luisteraar gezet dan de rest van de band die netjes opgesteld staat, fysiek of gewoon in de mix, ik was niet bij de opname zelf. Het lekkere van ongekunstelde muziek is de betrokkenheid die je mee krijgt.

 

 

 

 

Over René van Es

René van Es is een muziek- en audioliefhebber in hart en nieren. Ooit besmet geraakt op 12-jarige leeftijd met het virus kan hij het niet laten om zijn ervaringen te delen via papier en on-line media. Na een aantal zelfbouw projecten in het verleden is voor hem de nadruk meer en meer komen te liggen op kant-en-klare producten.

Laat wat van je horen

*