Tijdens de gouden jaren van de cassette droom ik regelmatig over Nakamichi’s topdecks als de ZX9, de 700 en de 1000, de Dragon… Allemaal apparaten ver, The AC tape chronicles: De Nakamichi dokter

The AC tape chronicles: De Nakamichi dokter

Tijdens de gouden jaren van de cassette droom ik regelmatig over Nakamichi’s topdecks als de ZX9, de 700 en de 1000, de Dragon… Allemaal apparaten ver, heel ver boven mijn beschikbare budget. Bij mijn allereerste Nakamichi kwam ik niet verder dan een CR-1, waarvoor kon ik de benodigde 1000 gulden nog net bij elkaar kon schrapen.

...onbetaalbaar

Maar ik was er niet minder blij mee! Vergeet niet dat dat bedrag in die dagen zo ongeveer het maandsalaris van een gemiddelde techneut als ik was. Voor een doosje van 10 stuks TDK AD cassettes moet ik 30 km heen en 30 km terugrijden en ben daarna 90 gulden armer. Maar dat Zwitserleven gevoel als ik weer naar huis rij met het kleinood op de achterbank … onbetaalbaar!

De Nakamichi BX-300 met één van mijn allereerste TDK AD cassettes uit 1979...

Tijdmachine

En ik heb ze allemaal nog, eerst de TDK AD’s met het groene label, later met blauwe. Op de inlay wordt keurig vermeld waarmee en wanneer de tape is opgenomen. En het opvallende? Zelfs het eerste exemplaar, met opnamedatum oktober 1979, klinkt nog of het gisteren is opgenomen.

Het is alsof ik in een tijdmachine stap. Blijkt de Thorens TD147 met Ortofon MC10 element via de klassieke ronde Ortofon MC step-up trafo op een Quad 33 voorversterker, waar ik eind jaren 70 en een groot deel van de jaren 80 mee speelde, best wel fijn te klinken! En zo heb ik vele jaren mooie mixtapes gemaakt, vele LP’s, later CD's, opgenomen, al dan niet geleend bij de muziekuitleen en natuurlijk moesten er ook tapes voor in de auto worden gemaakt. 

Lo-Fi

De Compact Cassette, zoals ‘ie werd genoemd, is een uitvinding van Philips die voor het eerst in 1963 getoond werd op de IFA beurs in Berlijn. Over deze uitvinding en de uitvinder Lou Ottens en zijn kompanen is een fraaie documentaire gemaakt, Cassette: A Documentary Mixtape, over het ontstaan en de levendige sub-cultuur om dit op het oog toch zo simpele bandje in een houder. Hier vind je een mooi filmpje over het 50-jarig jubileum van de cassette.

De cassette was een echt lo-fi mono medium. Meer voor spraak dan voor muziek bedoeld. Daar komt langzaam verandering als fabrikanten de grenzen van het medium steeds verder op weten te rekken en stereo opname en weergave mogelijk wordt.

Een keerpunt

Begin jaren zeventig is er dan eindelijk een cassettedeck, de Advent 201, dat er voor zorgt dat het cassettemedium ook voor audioliefhebbers serieus wordt. 

Dankzij de ingebouwde Dolby B ruisonderdrukking is ruis, de achilleshiel van de cassette, geen issue van betekenis meer. Dat haalt het hek van de dam. De ene na de andere fabrikant komt met ‘hi-fi’ cassette bovenladers.

Advent 201

Ook de fabrikanten van tape zitten natuurlijk niet stil en weten steeds betere tape te produceren met fijnere ijzeroxide partikels. De band wordt hoger uitstuurbaar, de vervorming wordt lager en bandruis nog verder teruggedrongen. Als de chroomdioxidetape zijn intrede doet krijgt de tapekwaliteit een enorme boost.

Tri-Tracer

Dan ineens is er in 1974 Nakamichi met de revolutionaire 1000 Tri-Tracer en 700 Tri-Tracer decks. Waarbij Tri-Tracer staat voor het voor het gebruik van drie separate koppen voor wissen, opname en weergave. Voor het eerst haalt de cassette met de smalle tape en lage snelheid een frequentiebereik van 20 Hz tot 20 kHz. Waar twee-koppers vaak niet verder dan tussen 10 en 14 kHz komen.

Nakamichi 1000 Tri-Tracer

Nakamichi 700 Tri-Tracer

Hoe degelijk gebouwd deze Nakamichi machines zijn is goed af te lezen aan de aantallen die nog steeds in gebruik zijn en voor de prijzen die er nog voor gevraagd worden op de tweedehands markt (bijna een halve eeuw na de introductie!).

We kunnen best stellen 1974 het jaar is waar de compact cassette helemaal volwassen is en omarmt wordt door veel muziekliefhebbers. En de kwaliteit zou alleen maar beter worden van zowel van de cassettedecks als van de tapes. En niet alleen de cassettedecks van Nakamichi werden in de jaren daarna steeds geavanceerder. Tandberg, Sony, Aiwa, Luxman, Pioneer, Revox, Akai, Sansui, TEAC, Sharp, Technics, Philips en noem ze maar op, hebben prachtige decks gebouwd. Maar Nakamichi is altijd de referentie gebleven waar anderen zich aan moesten meten.

Mee met de tijd...

Met de digitale revolutie verdwijnt na de Millenniumwissel de cassette toch vrij snel in het moeras van de vergetelheid. Cassettemakers staken een voor een de productie en het lijkt voorgoed gebeurd te zijn met dit tot voor kort nog zo populaire medium.

Inmiddels zijn zelfs de gedoodverfde opvolgers alweer vergeten: de DCC-recorder, de DAT recorder, Minidisk… Ik heb ze allemaal gehad en ze zijn allemaal al lang weer weg of staan nog ergens op een plank op mijn zolder verstopt… Met de opneembare CD-R heb ik nooit een klik gehad.

Als het rippen van de CD’s en het muziekstreamen vanaf de harde schijf binnen bereik komt dooft het opnemen op cassettes verder uit. Maar uit het oog is niet altijd uit het hart… De cassettes worden netjes opgeslagen en mijn Nakamichi CR-1 heeft het huis nooit verlaten.

Terug van nooit echt weggeweest

In het kielzog van de renaissance van de platenspeler, wat toch ook bijna niemand had durven voorspellen, is de belangstelling voor tape en cassetterecorders (wat he-le-maal niemand ooit had kunnen denken) weer flink aangewakkerd.

Ook hier wordt de oude Nak van het schap gehaald, van de stof ontdaan, met nieuwe snaren uitgerust (allemaal nog gewoon te koop) en weer in ere hersteld. Potjandorie, dat valt niet eens tegen! Het eerste schaap is weer over de dam...

Nakamichi 700ZXL

Inhalen van wat toen niet mogelijk was…

Maar nu wil ik meer dan een instap (jaja...) CR-1 en zie een nakamichi  BX-300, de begin jaren 80 nog enigszins betaalbare 3-kopper, op marktplaats punt nl. Het deck is compleet gereviseerd en weer in tiptop conditie gebracht.

Nou, dat zal wel. Op marktplaats punt nl wordt een doekje over een apparaat halen, met een fles Dasty in de hand en het hier en daar een wolk(je) contactspray vaak al groot onderhoud en/of revisie genoemd. Of je ziet een 40 jaar oud audioapparaat dat na vele jaren niets doen bij zijn netsnoer uit de opslag is getrokken wordt, als "als nieuw" aangeprezen aan de man gebracht...

Nakamichi BX-300 en CR-4

Er is meer voor nodig

Er is helaas meer, veel meer, voor nodig om met name een tape of cassettedeck weer in tiptop conditie te brengen. Ga er maar van uit dat geen enkele recorder na 20, 30 jaar of meer stilstand nog in goede conditie verkeerd die simpel weer uit de winterslaap kan worden gewekt. Sterker nog: ik zou de stekker nog maar even niet in de wandcontactdoos stoppen. De kans op ontploffende condensatoren is niet gering.

De smeermiddelen zijn uitgehard of uitgedroogd, de rubberen riemen en snaren zijn uitgedroogd of soms helemaal opgelost in een kleverige smurrie. De elco’s zijn gaar als boter.

De basis is er nog, maar met een beetje TLC (Tender Loving Care) red je het niet. De machines hebben een kundige specialist nodig om weer in oude glorie verder te kunnen. En ben jij dat niet, dan blijft het aanmodderen, pappen en nathouden en een machine die nooit meer presteert zoals 'ie het vroeger wel deed.

Maar het kan wel! Als het goed gebeurt kost het een paar centen, maar de machine kan er daarna ook weer jaren tegenaan. Houdt daarna de boel lopende. Aan langere tijd stil staan lijdt een apparaat meer dan aan het regelmatig gebruiken. Daar zijn ze immers voor gemaakt.

Het Nakamichi nirwana

Deze Nakamichi BX-300 wordt echter door een man aangeboden met een al hele goede reputatie: Een zekere Norman van Wijnen uit Kampen. Op een half uurtje rijden van mijn woonplaats. We spreken de volgende zaterdagochtend af. 

Als ik de werkplaats van deze, zoals al snel blijkt, sympathieke Nakamichi specialist betreed val ik van de ene verbazing in de andere. Ik waan me in de Nakamichi hemel! Bijna alle Nakamichi decks uit de Champions League staan er in superconditie operationeel. Een aantal ken ik alleen uit de kleurrijke folders van weleer, die ik overigens ook altijd heb bewaard. Nu zie ik ze voor het eerst live en spelend. Ik voel me als een kind in een speelgoedwinkel…

Met de klok mee: Nakamichi 1000ZXL, Dragon en 700ZXL

Sober maar fraai

De BX300 is een erg fraai deck maar steekt bij alle bling uit het hoogste cassettedeck echelon een beetje sober af…  Maar goed, daarvoor ben ik wel gekomen. Het deck staat zonder kap op de werkbank. Alles is aan gedaan om het weer in de staat te krijgen zoals het deck de fabriek heeft verlaten, 40 jaar geleden…

En dat is wonderbaarlijk goed gelukt. Een defecte koppenbrugmotor, een veel voorkomend euvel bij de inmiddels 40 jaar oude Sankyo transporten uit de latere Nakamichi generaties, is onder andere vervangen door een hagelnieuw exemplaar, de twee vliegwielen hebben een nieuwe riem om beide capstans weer nauwkeurig aan te drijven. Elco’s die gaar zijn, zijn vervangen door verse exemplaren. Alles is weer tot in de puntjes afgeregeld met de speciale originele Nakamichi tooling.

Doe er nog maar eentje A.U.B.

Omdat Marco, aangewakkerd door het spelen met een destijds enorm populaire Nakamichi BX2, op zich een heel fijn tweekops deck uit de Nakamichi stal, ook wel graag een BX300 wil vraag ik of Norman er nog eentje weet te vinden. Niet veel later krijg ik een positief bericht uit Kampen. Een tweede BX300 is binnen en wordt onder handen genomen. Twee weken later haal ik het deck op.

De draak is los!

Onder een vers gezet bakje koffie verteld Norman dat hij een nog hele mooie ‘jonge’ Dragon heeft gevonden. De Nakamichi Dragon is van 1982 tot 1994 in productie geweest, het langstlopende model binnen de Nakamichi jaren. En dat is niet voor niets. Het is technisch niet alleen één van de aller fraaiste decks ooit gemaakt maar zelfs binnen de Nak familie een bijzonder apparaat. De Dragon wordt als een ‘heilige graal’ onder de cassettedecks gezien.

Het is één van de weinige cassettedecks die de azimuth van de weergavekop continu checkt en zo nodig geheel automatisch optimaal houdt. Ook cassettes die op een deck zijn opgenomen, of voorbespeelde musicassettes, waarvan de opnamekop niet helemaal in lijn stond, klinken op een Dragon fris en fruitig. En dat kwam helaas nog wel eens voor.

Daarnaast is de Dragon ook een autoreverse deck (voor weergave), zonder draaiende weergavekop. De kop is daarvoor in vier-sporen uitgevoerd waardoor de cassette, nog de kop, zelf hoeft te draaien als de band op zijn eindpunt is.

Alle drie gangbare cassettetypes (I, II en IV, ofwel ijzeroxide, chrome en metal) zijn, met de bediening op het front, tot in de puntjes, per kanaal, in te regelen op gevoeligheid en bias. Dan valt op dat dit eigenlijk helemaal geen overbodige luxe is. Een optimaal op kant A ingeregelde cassette kan na het (wel handmatig) omdraaien naar kant B wel net weer niet optimaal blijken. Natuurlijk zijn de verschillen niet dramatisch, maar het valt wel op.

Nakamichi Dragon bandtransport en koppenbrug

Roze bril

Ik denk dat dit moment is dat ik een wat wazige blik in de ogen krijg… Ter plekke besluit ik dat dit ongelooflijk mooie Nakamichi deck op maar één plek moet komen te staan: bij mij thuis in het audiomeubel! Na wat heen en weer praten zijn Norman en ik het snel eens. De Dragon krijgt een complete revisiebeurt waarmee ‘ie technisch weer als nieuw zal zijn. Ik vertel Norman dat ik helemaal geen haast heb, de Nak moet bovenal perfect werken.

D-day!

Een week of zes later is het zover, ik mag de Dragon op komen halen. Ik snel me naar Kampen toe en daar staat ‘ie, zonder kap. Eerst een ‘rondleiding in het binnenwerk... Wat een formidabele techniek is er in deze 30, 40 jaar oude machines te vinden.

Ik vraag me wel eens af wat de productie van een Dragon, 700ZXL of ander topdeck vandaag de dag wel niet zou moeten kosten. Zoveel fijnmechanica en bijhorende elektronica in een enkel apparaat… Anno nu zijn apparaten meer een kwestie van simpele mechanica en excessief leunen op het gebruik van software. Anders is het niet meer te maken voor een normale prijs. Helemaal niks mis mee dus.

Inmiddels staat de Nakamichi alweer anderhalf jaar in mijn audiorek en heb er al veel tapes mee afgespeeld en opgenomen. Een heerlijke hobby binnen de hobby. Wat een zalfje van een apparaat om mee te spelen. En wat klinken die tapes goed!

Q&A

Om wat meer te weten te komen van Norman en zijn activiteiten, misschien ook leuk en boeiend voor lezer, heb ik hem een aantal vragen gesteld.

  • Norman, wanneer ben je door het Nakamichi virus besmet geraakt? En waarom specifiek Nakamichi en geen Sony of zeg maar iets Revox of TEAC?

In mijn jeugd was ik al gefascineerd door mooie hifi, ik las de hifi bladen en daar werd wel duidelijk dat als je een top deck wilde hebben je een Nakamichi moest kopen. Ik heb toen van mijn bij elkaar gespaarde krantenwijk geld een Nakamichi 480 gekocht. Ik heb daar ongelofelijk veel plezier mee beleefd. Dat was in 1981/1982.

In die jaren had je ook nog de Firato, die heerlijke hifi beurs in de Rai in Amsterdam. Transtec, de importeur van Nakamichi, had een ruimte gehuurd in het op loopafstand gelegen Novotel, omdat ze vonden dat een goede demo van hifi niet op de Firato kon plaatsvinden qua akoestiek. Ik herinner me een glazen vitrinekast in het Novotel met daarin een gouden 1000zxl limited. Daar kon een mens alleen maar van dromen, prachtig. Al met al ontstond er een liefde voor Nakamichi die nooit meer is verdwenen.

  • Je beschikt nu over een waar arsenaal aan specifieke Nakamichi afregeltooling. Was het moeilijk, waarschijnlijk wereldwijd op het internet, zoeken om hier aan te komen? Eigenlijk toch een behoorlijk aantal jaren nadat het laatste Nakamichi deck de productieband had verlaten?

Ik heb het meeste gelukkig in de goede tijd gekocht. Toen de belangstelling voor cassettedecks nog maar minimaal was. Ik zocht al geruime tijd naar die afregeltools maar deze zijn zeer zeldzaam. Toen liep ik op Ebay Amerika tegen een bedrijf aan die ze aanbood. Mijn geluk kon niet op en ik heb de meeste toen kunnen kopen.

Hieronder is een kleine greep te zien uit de vele calibratietools

  • Je hebt zelf ook een prachtige collectie Nakamichi topdecks. Wat is je persoonlijke favoriete Nak? Ook om aan te sleutelen?

Mijn favoriete Nakamichi is de 1000 ZXL met als tweede de 700 ZXL. Om aan te sleutelen zijn deze complex gebouwde machines wel erg lastig. Ze zijn groot en zwaar maar na een serieuze revisie en afregelbeurt klinken ze weer prachtig.

(Een 1000 ZXL of 700 ZXL zou ik ook graag naast de Dragon neerzetten, maar dat is schier onhaalbaar anno 2021. De prijzen zijn door het plafond gegaan en er worden niet veel machines meer aangeboden. (Dick.))

Norman stopt vervolgens een doodgewone standaard TDK D type I tape in een 1000 ZXL. De tape spoelt een stukje door, het deck kalibreert zich geheel automatisch en spoelt de tape terug. Vervolgen wordt een opname gestart. De meters slaan ruim boven 0 dB. Het omschakelen tussen voor- en na-band laat geen verschil horen…

  • Zijn alle top Naks goed te servicen? Ook qua verkrijgbaarheid van vervangende componenten? Maakt het veel uit of het oorspronkelijk eigen Nakamichi loopwerk of de latere, die op Sankyo techniek zijn gebaseerd? Zijn beide qua solide bouw vergelijkbaar?

De eigen oude Nakamichi loopwerken vind ik het mooist. Maar alle machines zijn weer helemaal goed werkend te krijgen (en te houden). Met als restrictie de speciale weergavekop van de Dragon. Als die defect is, is het over en uit. Nieuwe exemplaren zijn al heel lang niet meer verkrijgbaar. Ook zijn originele aandrukrollen van een Dragon niet meer verkrijgbaar en de nog verkrijgbare imitatie rollers zijn niet erg best.

De latere Sankyo loopwerken zijn toch ook betrouwbaar gebleken. Decks als de CR-7 met de snelle inregelcomputer en direct-drive loopwerk zijn ook prachtig. Ze klinken wat analytischer dan bijvoorbeeld de ZX7 of ZX9.

Het klassieke Nakamichi transport

En de achterkant

  • Je bent nog een van de weinige echte specialisten die een Nakamichi weer in optima forma kan maken en houden. Hoeveel heeft Nederland er daar nog van? Specialisten met een gedegen kennis over Nakamichi decks, die over de speciale gereedschappen beschikken om de machines weer op en top in en af te regelen?  
    Jij kunt met je leeftijd hopelijk nog wel even door, maar de meeste specialisten die in de gouden jaren van de cassette al dan niet bij een werkgever de Naks dagelijks onder handen hadden beginnen nu op leeftijd te raken. Begint dat een beetje zorgelijk te worden voor de Nakamichi bezitter?

Ik denk dat dat ook de reden is dat het zo druk is geworden met de Nakamichi reparaties. Er zijn in Nederland vrijwel geen adressen meer waar je nog terecht kunt. Er is het westen van het land nog een oud medewerker van Transtec actief, Tom van der Hoff, en ikzelf . Verder ken ik geen adressen waar alle benodigde Nakamichi afregel tooling aanwezig zijn.

  • Je wordt inmiddels ook internationaal door Nakbezitters gevonden. Van de oude topmachines blijken er nog veel of op de plank te staan, wachtend om operationeel te worden gemaakt, of ze zijn gewoon nog dagelijks in gebruik.

Ja heel bijzonder om te zien dat er vanuit allerlei landen Nakamichi decks worden verzonden naar Kampen. Dat geeft ook wel de schaarste weer als we het hebben over reparatie adressen in Europa. Landen waar vroeger helemaal geen Nakamichi werd verkocht, voormalig Oost Blok landen, halen de schade nu in door in deze tijd, meestal via Ebay, Nakamichi decks te kopen. Vaak zijn deze machines bij aankomst defect en worden ze naar Nederland verzonden voor herstel.

Direct drive motoren uit o.a. de BX-300, CR-5 en CR-7

'Reverse enginering' is soms nodig, zoals hier, op een al lang niet meer verkrijgbare defecte PCB uit een Nakamichi 700ZXL.

  • Zoek je zelf actief naar mooie Nakamichi’s om te restaureren en daarna mensen er weer ongelooflijk blij mee te kunnen maken? Of word je in toenemende mate benadert voor reparaties van Naks die in het bezit zijn vaak trotse bezitters?

Aanvankelijk was het idee om Nakamichi decks in te kopen, te reviseren en weer te verkopen.

Echter, steeds meer mensen begonnen me te vragen of ik hun deck ook zou kunnen herstellen. 

Nu is het inkoop- aanbod van decks niet meer zo groot en reviseer ik meestal de machines voor de liefhebber.


  • Maar mochten er mensen zijn die een Dragon, 700 ZXL/ ZXE of 1000, ZX7 of ZX9 hebben staan waar ze niets meer mee doen, mogen die met jou contact opnemen of jij er belangstelling voor hebt?

Jazeker, graag zelfs. Defect of niet defect maakt voor mij niet uit. Ik ben altijd op zoek naar de topdecks om deze, na een stevige revisie, weer een tweede leven te geven bij een liefhebber.

  • In hoeverre is het nog de moeite waard om de allereerste TT 1000 en TT 700 machines uit begin jaren 70 nog te servicen? Als ik zie wat er voor deze Nakamichi’s nog gevraagd wordt… Hoe is deze oude elektronica nog in vergelijk met latere decks. In wat voor conditie mag je de koppen nog verwachten na bijna 50 jaar? Lijkt me geen gering risico…

De vroege jaren 70 serie service ik niet. De loopwerken en elektronica hebben ook niet erg veel te maken met de series die daarna kwamen. Dat wil niet zeggen dat het geen erg goede machines zijn maar voor mij net een generatie te vroeg.

n.van.wijnen@gmail.com

Dick van de Merwe

Dick van de Merwe is een echte buizenveteraan. Zijn Triodedick zelfbouw projecten worden wereldwijd door hobbyisten gebouwd. Reeds vanaf 1997 deelt hij zijn kennis via geschreven en on-line media.

7 thoughts on “The AC tape chronicles: De Nakamichi dokter

  • 23 januari 2021 om 17:58
    Permalink

    Ik heb nog een LX-3 staan, al meer dan 20 jaar niet gebruikt, omdat hij weer aan een rubbervervang beurt toe is. Al één maal door Transtec gedaan begin 90. Mocht Norman er belangstelling voor hebben dan graag zijn e-mail adres.
    Mijn kinderen moesten voor klasgenootjes cassettes maken, omdat het dan echt goed klonk. 🙂

    Beantwoorden
  • 23 januari 2021 om 22:53
    Permalink

    Onwijs leuk dat hier aandacht aan besteed wordt.
    Ook ik heb een Norman deck staan hier: een 1000ZXL, jawel, ik ben in 2015 in het diepe gesprongen 😉
    Nota bene nadat ik besloten had dat bandjes niks meer voor mij was en ik niet erg lang daarvoor de CR-7E verkocht had (die ook nog eens door Norman was gekocht bleek achteraf!)

    Toen de CR-7E het huis verlaten had, was er ineens een lege plek die op 1 of andere manier maar niet gevuld werd… Toen stuitte ik op een MP adv van de 1000ZXL, en toen ik die zag wist ik onherroepelijk dat ik een 1000ZXL nodig had en werd begonnen met bergen te verzetten… zo nodig een nog heiligere graal dan de Dragon, het statement van wat men kon bereiken met dit “low-fi” medium…

    Dat de man over kennis beschikt blijkt wel uit het feit dat de 1000ZXL hier al die tijd al probleemloos draait, verbazingwekkende kwaliteit opnames maakt en afspeelt.

    Ook heeft Norman van mij een zilveren 480 op bezoek gehad, die ook gereviseerd werd, en zo hebben ze met zijn 2en (de beide uiterste van het spectrum) geruime tijd naast elkaar gestaan hier. De 480 heeft echt uitmuntende afspeel kwaliteiten, en dus had ik hem als “ontstresser” voor de 1000ZXL gedacht, maar uiteindelijk heb ik het ding toch verkocht omdat die VU meters van de 1000ZXL gewoon onweerstaanbaar zijn, die wil je altijd zien bewegen, de 480 maakte dus (te) weinig rondjes…

    Prachtig spul en warempel nog heel goed mogelijk om mee te komen in het huidige tijdperk.
    Dat het niet 100% perfect is, maakt juist dat het perfect is, maar goed, nu gaan we misschien een beetje zweven…
    Norman is een top kerel, met heel veel kennis, lekkere koffie een onwijs gave man cave met prachtige machines 😉

    Beantwoorden
  • 24 januari 2021 om 12:40
    Permalink

    Very sweet indeed. About £3k ton£10k on Ebay! Converting it back to those day where the average UK for the middle mote was hovering around £100 a week, I guess they haven’t lost in value, that is of course if they are good quality. It does show teal top sound equipment is still a good investment. Perhaps tapes will make one day a comeback, if so I would buy tape also!

    Beantwoorden
  • 26 januari 2021 om 15:42
    Permalink

    Leuk artikel om te lezen. Helaas is er een belangrijk feit niet genoemd. Er geen “goede” vitale onderdelen meer beschikbaar voor de Nakamichi en of andere merken. Zoals capstan riemen en of pinch rollers. Gevolg is dat wow and flutter niet meer voldoet aan de fabrieks specificaties. Ik heb mijn eigen CR7E naar Tom van der Hoff gebracht ivm de velen jaren ervaring die Tom heeft met Nakamichi cassette decks. Mijn CR7E is volledig gerestaureerd naar fabrieks specificaties en speelt weer de sterren van de hemel.

    Beantwoorden
    • 26 januari 2021 om 16:09
      Permalink

      Precies Sjoerd. Als je je Nak weer in optima forma wilt hebben zal dat door een specialist moeten gebeuren die nog wel de juiste onderdelen ter beschikking heeft en de machine na demontage/service/montage ook nog weer goed in kan regelen. Mannen als Norman van Wijnen uit mijn verhaal of Tom van der Hoff, die ik niet voor niets nog even noem en link.

      Beantwoorden
  • 27 januari 2021 om 22:53
    Permalink

    Leuk artikel. Een aantal jaren geleden heb ik mijn Nakamichi DR2 door Norman laten reviseren tot volle tevredenheid. De geluidskwaliteit is heel goed.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.