Storm Corrosion, meeslepend en episch symfonisch

Soms hoor je een album waarvan je denkt, die moet ik even niet te ver wegzetten van mijn CD speler. Storm Corrosion is zo’n album. Dat wil zeggen als je liefhebber bent van lang uitgesponnen symfonische songs in de traditie van de 70’er jaren.

CD Cover Storm CorrosionStorm Corrosion is een samenwerking tussen Steven Wilson, zanger/gitarist van Porcupine Tree en Mikael Åkerfeldt van Opeth. Vaak ben ik bang als Steven Wilson samenwerkt met andere talenten, dat het toch weer als Porcupine Tree klinkt. Dat is op dit album zeker niet het geval. De zang heeft hij heel wijs in veel gevallen overgelaten aan Åkerfeldt. Maar zoveel wordt er op dit album toch al niet gezongen.

Wanneer je slechts de kennis meebrengt, dat Opeth een Zweedse death metal band is, voordat je aan dit avontuur gaat beginnen, kom je bedrogen uit als je scheurende gitaren verwacht. Niets is minder het waar. Zelfs power-drummer Mike Portnoy van Dream Theater is in tweede instantie afgebeld, omdat de Wilson en Åkerfeldt ook geen prominente rol voor drums hadden weggelegd op dit album. Wat blijft er dan over zul je je afvragen. Zoals zal blijken een oase van muzikale rust.

Talk Talk

Ik moest na het horen van de eerste songs Drag Ropes en de titelsong Storm Corrision, even denken aan Mark Hollis, ooit voorman van Talk Talk. Soms heeft het iets dromerigs, zoals op het Talk Talk album de Laughing Stock uit 1991. De muziek van Storm Corrosion is echter veel toegankelijker. Prachtige melodie lijnen en zweverige arrangementen verheffen het luisteren tot een avontuur. Het album lijkt te zijn opgenomen ver weg van de boze wereld. Het zou ook kunnen zijn dat beide heren daar zelf behoefte aan hadden. Het album laat mij graag daarin meeslepen. Het straalt een ongelofelijke rust uit.

Minder is meer

Op dit album hoor je weinig drums, weinig elektrische gitaren en heel weinig zang. Dit heeft een weldadige werking. Veel arrangementen worden voorzien van mellotron, wat op mij altijd een betoverende werking heeft. Het heeft van alles wat: King Crimson, Gentle Giant, Genesis, Spocks Beard en terwijl ik dit zeg baal ik er van dat ik het in een hokje probeer te plaatsen. De muziek van Storm Corrosion is eigenlijk vooral zichzelf. Een nieuw ijkpunt bijna in een te haastige wereld.

Storm Corrosion

Akoestisch

Het mooie aan het nummer Drag Ropes is dat je er allerlei beelden bij kunt verzinnen. Daarmee doet de muziek voor mij erg filmisch aan. De titelsong voert je langs lang uitgesponnen thema’s mee naar werelden ver van hier. Het dreigt halverwege bijna te ontsporen, zoals ooit Moonchild van King Crimson en Atom Heart Mother van Pink Floyd dit deden, maar het blijkt hier slechts een boze droom van korte duur, welke abrubt wordt afgebroken.

Zoals meerdere songs op dit album heeft het derde nummer getiteld Hag, ook even nodig om op gang te komen. Voor mij is dit één van de vele hoogtepunten op dit album, met wederom een mooie mellotron.

Happy

Wat volgt is Happy, welke vervolgens allesbehalve blij klinkt. Nagenoeg slechts ondersteund door enkele gitaren, ontstaat er een ongelofelijke song, welke bijna na de lunch in een spontane sessie tussen beide heren ontstaan moet zijn.

Bij het nummer Lock Howl  kon ik me af en toe niet bedwingen aan Gentle Giant te denken. Ik denk dat sommige lezers mij betwisten of het misschien meer King Crimson is. Misschien moeten we maar gewoon niet vergelijken, laat de muziek vooral voor zichzelf spreken. En dat doet het zeker. Wederom mooie melodiën, opvallend weinig zang en een geweldige mellotron. Opvallend is ook, dat de volumeknop van de gitaar van Wilson nog maar nauwelijks is aangeraakt. Men beperkt zich op dit album voornamelijk tot akoestische gitaren.

Oude muziek

Storm Corrosion houd niet van het korte werk. Maar liefst 3 titels zijn rond de 10 minuten lang. Dit komt de plaat absoluut ten goede. Thema’s krijgen maximaal de ruimte, zonder daarbij langdradig  te worden. De laatste song op de plaat is Ljudet Innan, wat zoveel betekent als ‘oude muziek’. Het is het langste stuk van de plaat, welke zich dromerig voor zich uit spint. Het heeft op mij een zeer kalmerende werking. De laatste minuten zijn episch. De mellotron speelt een ongelofelijke melodie, waarna het album tenslotte als een sonar pingend weg-ebt uit onze speakers.

Steven en Mikael zijn boezem vrienden en dit album straalt zoveel warmte uit, dat ik het mij bijna niet anders kan voorstellen dat dit een vervolg zal krijgen. Voor mij is dit album een aanrader. Lekker onderuit op de bank, de partner even op volume 0, kinderen naar buiten en je daarna bijna 50 minuten lang laten meevoeren langs geweldige melodiën, mooie arrangementen en een vleugje melancholie.

Link naar website Storm Corrosion

Over Johan van de Merwe

Johan van de Merwe is in het dagelijkse leven IT-specialist. Hij is liefhebber van melodieuze muziek waar gevoel in zit. Het liefst geniet hij eindeloos van de klanken uit zijn Triodedick versterker en zijn 25 jaar oude transmission lines.

Laat wat van je horen

*