Een avond met Graham Nash

Toen ik een paar maanden geleden de aankondiging voorbij zag komen dat Graham Nash een optreden zou geven in het Amsterdamse bostheater, heb ik direct kaartjes besteld. Zo heel vaak bezoek ik geen concerten, maar in dit geval moest ik er toch naar toe. Graham Nash is toch één van de grote mannen uit onze muziek geschiedenis. Gezien de leeftijd van de beste man (76 jaar!) is dit misschien wel de laatste mogelijkheid om hem live te zien spelen. Daarbij speelde Nash in het mooie Amsterdamse bostheater. Een relatief intiem concert, op een prachtige locatie. 

Nash: de protest zanger

Nash is een man die zich duidelijk laat spreken hoe hij denkt over politiek, milieu en gelijkheid. Maar ook over kleine zaken kan hij zich druk maken. Nash vertelde de anekdote dat CSNY na de 1974 tour terug in America kwamen en iedereen eenvoudig door de douane kon lopen. Nash grapte: “Crosby, Stephen en and even Neil Young could pass without a blink”. Nash werd echter tegengehouden door de douane die hem volledig binnenste buiten keerde. Nash was pissed off en schreef op weg naar huis het nummer Immigration man. Maar ook grote zaken schuwt Nash niet. Zijn afkeer van Trump, de rassenhaat en het geweld tegen minderheden heeft nog steeds zijn volle aandacht. Uit die emotie ontstaan dan vaak de meest prachtige nummers met een diepe emotionele lading.

Uitputtend

Graham Nash was afgelopen zaterdagavond zeer relaxed en had veel contact met het publiek. In deze kleine arena met houten bankjes midden in het bos, krijg je een beetje een ‘dolfinarium’ gevoel. Er was echter wel een grote stoorzender tijden het concert. Schiphol. Als een half uur na aanvang de vliegroute van Schiphol wordt gewijzigd komt er elke 1,5 minuut een grote jongen over vliegen. Het geluid was zo hard, dat de band gewoon tijdens de nummers in moest houden en nadat het vliegtuig weer ver genoeg was, gewoon het nummer vervolgde. Nash grapte dan: mmm… I think it’s Crosby on that plane, trying to annoy me….. De vete tussen deze twee haantjes is dus duidelijk nog niet voorbij. Al praatte Nash wel in respect naar zijn vier compagnons en had hij het over zijn ’vrienden’. Het zou zomaar kunnen zijn dat de mannen volgend jaar weer samen gaan spelen. Gelukkig werd het na de pauze stil in de lucht.

Nash vertelde dat optreden voor hem zeer uitputtend is. Tijdens elk nummer komt hij weer in dezelfde emotie en energie van het moment waarop hij het geschreven heeft. Dat kan verdriet, frustratie, maar vaak ook boosheid zijn. Je zag Nash dan ook na elk nummer even uitpuffen en bijkomen van de energie die het hem had gekost. Maar wat wil je. Als je 76 bent en nog zoveel gas kan geven. Petje af hoor! Mijn dochter was bij mij en zij werkt als arts met bejaarden van 70+. De meesten voorzien van rollator en over het algemeen zeer hulpbehoevend. Neem dan deze muziek-knakkers, die op hun leeftijd nog rond springen alsof ze twintig zijn. Dit met een levensgeschiedenis waarbij de extreme leefwijze en gebruik van toch enige genotsmiddelen op zijn tijd toch zijn tol hadden moeten eisen…..

Graham Nash: een vat vol emotie

Een van de hoogtepunten van de avond vond ik ‘Missisippi burning’ Een nummer geschreven in de jaren zestig voor drie jonge mensen die op brutale wijze zijn vermoord door de KKK, omdat ze opkwamen voor de gelijkheid en rechten van zwarte mensen. Nash speelde dit nummer alsof het de eerste keer was en je voelde en hoorde zijn woede en boosheid. Het wrange en meest trieste is wel, dat veel nummers bijna 50 jaar na schrijven, nog steeds actueel zijn.

Once In A Blue Moon Festival

Al met al was dit voor mij een prachtig concert en als je hebt getwijfeld om hier naar toe te gaan en niet bent geweest, dan heb je echt iets gemist. In het najaar ga ik naar weer naar deze mooie locatie in het Amsterdamse bos. Dan speelt David Crosby tijdens het Americana festival ‘Once In A Blue Moon'. Tijdens zijn Europese tour doet hij Amsterdam even aan. Helaas maar voor een uur, maar toch….Ik ben er zeker bij.

Enter your text here...

Marco Bouwer

Marco Bouwer is een ware luidspreker en platenspeler fanaat. Wanneer hij niet voor zijn luidsprekers zit, dan werkt hij wel aan een paar nieuwe. Onlangs heeft Marco de laatste hand gelegd aan een revolutionaire platenspeler arm.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *