Deep Purple Live in Zwolle

It’s good to be king…

Tijd voor een speciale introductie van Steve Morse die Contact Lost speelde. Het nummer komt van het album Bananas, het eerste studio album waarop ook Don Airey meespeelde – uitgebracht in 2003. Contact Lost is opgedragen aan de bemanning van de Space Shuttle Colombia die eerder dat jaar verongelukte. Contact Lost vloeide over in Uncommon Man een nummer van Now What?! dat alle registers van de keyboards doet opentrekken. De opening met een melodieuze gitaarlijn wordt gevolgd door een keyboard-loopje dat doet denken aan Emerson, Lake & Palmer. De tekst van het nummer lijkt zijn inspiratie te vinden in de tijd van Koning Arthur; It’s good to be king….

Grappig genoeg hoorde ik dit nummer voor het eerst op de dag dat Willem Alexander tot koning werd gekroond. Het nummer heeft een heerlijk lang instrumentaal stuk waarin Don Airey en Steve Morse elkaar opzoeken en uitdagen, tijdens het optreden improviseerden ze daar zo lang mee dat het tot een verbaasde blik van bassist Roger Glover leidde die heen en weer ging van bandlid naar bandlid, totdat ze met zijn allen de draad lachend weer oppakten. Je kunt echt zien dat de inmiddels wat belegen rockers vooral veel plezier aan hun werk beleven. Iets dat in de laatste jaren met gitarist Ritchie Blackmore ver te zoeken was.

De spotlight bleef nog even bij Steve Morse voor het nummer The Well Dressed Guitar. Dit nummer is ontstaan tijdens de tournee die werd ondernomen om The Concerto for Group and Orchestra te promoten in de periode 1999/2000. Steve Morse was onder de indruk van het geluid en de performance van het orkest waarmee ze toen de wereld over gingen en schreef dit nummer dat de opbouw van een klassiek stuk heeft, maar klinkt als heavy metal. Een geweldig nummer dat ik vaak in de auto lekker hard afspeel om even af te reageren na een drukke werkdag.

The Mule

Vervolgens was het weer tijd voor een nummer uit de jaren ’70, van het Fireball Album werd The Mule gespeeld, zoals ook op het beste live album aller tijden Made in Japan, was het deze avond het moment voor de drumsolo van Ian Paice. Naar mijn smaak klinken zijn drumsolo’s altijd bijna hetzelfde, wat niet wil zeggen dat het slechte solo’s zijn. Technisch perfect gespeeld en als leuke gimmick aan het eind van de drumsolo gespeeld in het donker met gekleurde lichtjes aan de drumsticks.

Deep Purple Live in Zwolle 2013 (3)Ian Paice is nog altijd een van de beste rockdrummers van de wereld en je kunt ook direct zijn stijl herkennen aan de speciale extra roffels en snelle klappen die hij in de ritmes onderbrengt. Samen met Roger Glover vormt hij al jaren de metronoom van Deep Purple. Het concert wordt vervolgd met Above and Beyond, een heel mooi nummer dat is opgedragen aan Jon Lord, wiens foto wordt geprojecteerd op de wand achter het podium en op de video schermen die naast het podium staan. Above and Beyond is nog niet zo lang geleden op single uitgebracht, maar is op geen enkel Nederlands radio station te horen geweest. Onbegrijpelijk, maar waar.

Dan is het tijd voor een keyboard solo. Don Airey is een waardig opvolger van Jon Lord en zet de hele zaal op het verkeerde been door de verwachting te scheppen dat Perfect Strangers wordt ingezet. Deze solo is echter de inleiding voor Lazy van het album Machine Head. De hele zaal swingt mee op deze geweldige uitvoering van Lazy. Ian Gillan speelt op dit nummer mondharmonica.

Het concert wordt vervolgd met een nummer van het nieuwe album, Hell to Pay. Dit nummer wordt op de studio versie van het album vocaal ondersteund door een groep leerlingen van de muziekschool uit de buurt van de studio waar het album werd opgenomen. In de IJsselhallen werd te tekst Gonna be Hell, Hell to Pay op de schermen weergegeven zodat het publiek lekker mee kon blèren. Op het podium werd Gillan hiervoor bijgestaan door Glover en Morse, in de zaal was duidelijk te merken wie het nieuwe album heeft en wie niet.

Er volgde een nieuwe, lange keyboard solo. Don Airey improviseerde er lustig op los en gaf zijn solo een Nederlands tintje door een stukje Sylvia van Focus te spelen. Deze solo liep wel door in het verwachte Perfect Strangers het titelnummer van het reüniealbum uit 1984. De lichtshow bij dit nummer is altijd letterlijk oogverblindend. Na dit meesterwerk volgen opnieuw twee nummers van Machinehead; Space Truckin’ en het onvermijdelijke Smoke on the Water. Space Truckin’ is live altijd een feestje en werd ook deze avond vlekkeloos uitgevoerd, naar mijn gevoel een beetje plichtmatig.

Smoke on the Water…

Een Deep Purple concert zonder Smoke on the Water is ondenkbaar, maar van mij zou het best eens mogen. Dit nummer heb ik inmiddels in zoveel varianten en live-uitvoering gehoord dat ik niet zit te wachten op meer. Het blijft wel een vehikel waarop Ian Gillan het publiek kan laten meezingen: I can’t hear you… Louder!

Deep Purple Live in Zwolle 2013 (5)De band neemt na Smoke afscheid, om even later terug te keren voor de toegift. Ian Gillan heeft een wit glimmend smoking jasje aan en de band speelt Hush, het nummer waar ze in de jaren zestig mee doorbraken. De uitvoering is swingend, neemt je mee en niemand in de zaal staat niemand meer stil. Het is het enige Deep Purple nummer dat Ian Gillan zingt en waar hij niet zelf aan heeft meegeschreven. De andere songs uit de periodes dat hij geen deel uitmaakte van de band zal hij nooit zingen. Hush is hierop een uitzondering en wordt door de hele band uitstekend neergezet.

Er volgt nog één solo, Roger Glover speelt op een prachtige basgitaar een heerlijk ritmische solo. Als het een voetbalwedstrijd zou zijn, dan werd Glover uitgeroepen tot Man of the Match. Hij was de constante factor op het podium, continu glimlachend en met veel interactie met het publiek. De bassolo is de intro tot Black Night, als single opgenomen tijdens de opnames van Machine Head. Ian Gillan heeft opnieuw een ander pak aan, een knaloranje trui met de opdruk van een smoking jasje. Het publiek wordt nog één keer uitgenodigd om mee te zingen met de gitaarriff. Daarna is het echt over, Ian Paice gooit wat drumstokken in het publiek en Steve Morse en Roger Glover zijn nog even bezig met het gooien van plectrums. Don Airey en Ian Gillan zijn dan inmiddels van het podium af.

Het bezoekende publiek in de leeftijd van 12 tot 72 jaar oud verlaat tevreden de zaal.

Oud maar nog lang niet versleten

Deep Purple is een oude band, maar nog altijd niet belegen. Het nieuwe album Now What?! heeft duidelijk gemaakt dat het nog niet over en uit is met deze band waarvan sommige leden de AOW leeftijd al hebben bereikt. De muzikaliteit en het plezier dendert nog altijd van het podium af, waarbij wel gezegd moet worden dat het met name voor zanger Ian Gillan wat plichtmatig overkomt.

Hopelijk komt er nog een nieuw album waarop we niet zo lang hoeven te wachten als op Now What?! Inmiddels heeft Steve Morse alweer 20 jaar geleden de plaats van Ritchie Blackmore overgenomen als vast lid van de band. Misschien een goed idee om eens een tournee te starten waarbij alleen nummers worden gespeeld uit de periode met Morse aan de snaren.

DeepPurple mk2

Deep Purple mk2 begin jaren 70

Live foto’s: Robert Daems.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.