De drie van… Kayak

The Last encore

Kayak 1973

Kayak The Last Encore

De orde lijkt hersteld, Ton en Pim hebben hun compositorische inbreng weer keurig verdeeld, wat een sfeervol en vooral compleet album oplevert. De geluidskwaliteit is opvallend beter dan bij Royal Bed Bouncer.

Na The Last Encore geeft Pim Koopmans er helaas de brui aan om verder te willen gaan als producer. Vanaf de opening Back to the Front tot de laatste noot van het prachtige Pim Koopman miniatuurtje Well Done is dit een mooi gebalanceerd album, waar een stukje humor in de vorm van Love Me Tonight/ Get on Board zelfs niet misstaat. The Last Encore is een sterk geheel, maar Nothingness laat me telkens weer smelten.

Starlight Dancer

Kayak Starlight Dancer

Ton Scherpenzeel wordt nu gedwongen om de kar alleen te trekken. Hoewel Max Werner ook met eigen songs op de proppen komt mogen die kwalitatief niet in het licht van Ton´s scheppingen staan. Golddust is een wat bruut door Max zelf gedrumde song die verder slechts opvalt doordat Rick van de Linden met zijn uiterst zeldzame Yamaha GX1 het keyboard geluid verzorgt.

Maar alleen de titeltrack al, man man, wat is dat goed. Een epische song van een kaliber waarvan er wel een paar meer op de plaat hadden gemogen. Het instrumentale ´Irene´ mag er zijn, hoewel ik de demoversie die later op de USA release verscheen in al zijn soberheid eigenlijk nóg sfeervoller vind, evenals de vroege versie van I want You to be Mine, een niet eens zo’n goed nummer dat op het originele Starlight Dancer album een beetje kapot geproduceerd is met het akelige irritante repeterende dreinende orgelriedeltje.

Kayak Starlight Dancer USA hoes

In zijn geheel is het album een beetje een lappendeken, met een meer poppy geluid dan hiervoor, maar wel een album dat de moeite waard is. Starlight Dancer is over een jaar tijd in zes verschillende studio´s in Nederland en Engeland gemaakt. Dat is nog niet zo erg, Kayak heeft echter in de persoon van Jack Lancaster een producer in de hand genomen die niet genoeg van wanten weet. Probeer dan maar eens een coherent geheel te krijgen waarin de sfeer van het moment is samen gepakt. Het hoesontwerp is een aanfluiting.

En dat valt een uitstekende song als Ballad for a Lost Friend ook nog tussen wal en schip en komt pas later op de b-kant van een single terecht. We vinden het gelukkig wel op de (qua inhoud verder wel erg afwijkende) USA release van Starlight Dancer. De Yanks hadden waarschijnlijk toch een betere smaak dan de A&R jongens bij de Nederlandse platenfirma. Aan de andere kant van de Atlantische oceaan wordt het oorspronkelijk hoesontwerp van Starlight Dancer terecht afgebrand en vervangen door het mooie ontwerp van The Last Encore.

Het leuke alternatieve platenzaakje waar ik wekelijks mijn vinyl zocht en meestal ook wel vond, Popeye in Almelo, had gelukkig ook een bak USA import.

Afbrokkeling

Kayak 1977

Het weg gaan van Pim Koopman zorgt niet alleen voor een creatieve aderlating. De nieuwe ritmesectie, Charles Schouten en Theo de Jong, heeft voldoende kwaliteit maar heeft zoals het met nieuwe krachten vaak gaat qua muzikale inbreng nog weinig tot niks in de melk te brokkelen. Zoiets moet groeien, en die kans krijgenen ze niet. Max begint door de verzwakte pikorde in de band langzaam maar zeker te muiten. Met als climax dat hij het na Starlight Dancer vertikt om nog verder te gaan als voorman. Hij wil in het vervolg nog slechts de drums beroeren.

Allemachtig, dat niemand de man op andere gedachten kon brengen. Alsof Usain Bold als bij donderslag besluit om niet meer op de 100 en 200 meter te willen excelleren maar zwemmer wil worden, want het water heeft ‘m altijd al zo getrokken… Was een constructie zoals Phil Collins die midden jaren zeventig bij Genesis ging spelen nou geen mogelijkheid geweest? Max als zanger/ drummer op de plaat, en live ondersteund door een extra ingehuurde slagwerker. Niemand zal dit helaas ooit weten…

Ik heb Kayak in deze formatie ook in concert mee mogen maken. Wat op de plaat stond wordt live ook stevig waargemaakt. Een avond puur genieten.

Teloorgang en het grote succes

Kayak Phantom of the night

Een nieuwe zanger, in de vorm van Edward Reekers, die de twijfelachtige eer krijgt om één van de beste zangers in zijn genre te vervangen, een nieuwe oude drummer, een nieuwe bassist, Ton’s broer Peter Scherpenzeel, en twee extra zangeressen, Ton en Peter’s echtgenoten.

Het wordt nu wel een beetje erg veel een familiebedrijfje. Dit levert vanzelfsprekend een heel andere band op met een ander geluid. Het talent van Ton Scherpenzeel is echter niet te verloochenen. Als hij dan ook nog met het inmiddels overbekende Ruthless Queen op de proppen komt, de eerste echte tophit van Kayak, die vervolgens het album op sleeptouw neemt naar hoge verkoopcijfers, zou je kunnen vermoeden dat er alleen maar winst geboekt is.

 

Kayak ten tijde van Starlight Dancer…

Dick van de Merwe

Dick van de Merwe is een echte buizenveteraan. Zijn Triodedick zelfbouw projecten worden wereldwijd door hobbyisten gebouwd. Reeds vanaf 1997 deelt hij zijn kennis via geschreven en on-line media.

2 gedachten over “De drie van… Kayak

  • 09 september 2015 om 22:45
    Permalink

    Beste Dick, leuk dat er aandacht aan Kayak wordt besteed op deze site. Wat ik persoonlijk jammer vind is dat de latere albums wat sterk bekritiseerd worden. Misschien daarom dat de titel van de slotsong van “Merlin” verkeerd gespeld is: “Love Aglows” i.p.v. “Love’s aglow”. Het verschil tussen de jaren 70 en 80 is natuurlijk erg groot, vandaar misschien dat Max en Johan er wat minder goed mee om konden gaan. Ik heb pas de heruitgegeven CD van “Merlin” op “Pseudonym” gekocht en vind het een prachtig album. Max klinkt als John Bonham en Johan beter als Larry Carlton . Zelf vind ik het hele ouvre van Kayak zeer de moeite waard, mits steeds in de tijd gezien(en gehoord).

    Beantwoorden
    • 10 september 2015 om 20:46
      Permalink

      Hallo Joppe,

      Natuurlijk heb ik meteen de foutjes even gecorrigeerd. Dank voor de tip.
      Ook gelijk maar even de gelegenheid waar genomen om een wat andere dingen aan te passen.

      Ik hoop nog steeds dat Ton Scherpenzeel met zijn Kayak nog eens met een echt progalbum komt, gewoon met mooi uitgewerkte (lekkere lange) losse stukken. Geen musical of opera zoals de laatste Kayak producties zijn. Hopelijk heeft Ton’s laatste toer met Camel hem daarvoor weer wat inspiratie opgeleverd.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.