David Bowie: The Next Day

We gaan verder

In 1993 lijkt met het uitkomen van de ‘The Buddha Of Suburbia’ precies hetzelfde te gebeuren. The Buddha is een donkere soundtrack van de gelijknamige BBC TV serie en word daardoor (onterecht) niet tot Bowie’s officiële studio albums gerekend. Net als op Low bestaat het album uit een combinatie van krachtige pop songs, donkere ambient en een eerste uitstapje naar dance.

David Bowie OutsideOp 26 september 1995 komt er een geniaal stuk creativiteit uit. 1.outside – “the Ritual Art-Murder of Baby Grace Blue: A non-linear Gothic Drama Hyper-Cycle” is de volledige titel van het album. Voor het eerst werkt Bowie weer samen met Brian Eno,  zijn muzikale steun en toeverlaat in de Berlijnse periode. Groot verschil is dat Eno nu voornamelijk als producer en inspirator aanwezig is en in Berlijn als muzikant en componist. Dan hebben we meteen een groot misverstand uit de wereld geholpen.
Eno produceerde de Berlijnse albums niet, dat was in handen van Tony Visconti (ook producer van The Next day) en Bowie zelf.
Ook keren een aantal muzikanten terug. Pianist Mike Garson die verantwoordelijk was voor de legendarisch pianosolo in het nummer ‘Aladdin Sane’, en de gitaristen Carlos Alomar (1975-1989) en Reeves Gabrels uit Tin Machine.

Een Nederlandse tour

David Bowie EarthlingNa lange tijd volgt er dan ook weer een tournee die ook Nederland aan doet. Toen ik zelf in Utrecht in de zaal stond was er bijna een gespannen sfeer. Wat zou hij doen? Een aantal jaren geleden had hij aangekondigd, dat hij geen nummers uit verleden meer zou spelen. Gelukkig werd die belofte bij het eerste nummer al gebroken. Het concert werd geopend met ,Look Back in Anger’ van het album Lodger (1979).

Het was ook de eerste keer dat hij zijn vernieuwde versie van ‘Under Pressure’ speelt,  met bassiste en zangeres Gale Ann Dorsey. Een nummer wat elk concert terug keert en de samenwerking met Gale duurt voort tot de dag van vandaag. De volgende avond volgde het legendarische televisie interview met Karel van de Graaf, wat de hele wereld over ging.

In februari 1997, vlak na Bowie’s vijftigste verjaardag, verschijnt zijn twintigste studio album Earthling. Een album met een agressieve sound gebaseerd op drum ‘n’ bass en een samenwerking met de Amerikaanse band, Nine Inch Nales. De tour die volgt speelt zich veel af in kleinere zalen.

Bowie in Paradiso

Op 10 juni 1997, staat Bowie in Paradiso. Voelde de Outside Tour nog meer aan als een verplichting, nu staat een veel ontspannender Bowie op het podium, die duidelijk plezier heeft in het spelen en weer echt contact heeft met zijn publiek. Het wordt een hele drukke tour met veel televisie optredens. Maar Bowie zou Bowie niet zijn als in zijn hoofd al weer heel iets anders aan het ontstaan is. Helaas is het resultaat niet zoals in 1980 toen, na de Berlijnse periode, het al eerder genoemde Scary Monsters verscheen.

Het begin van een nieuwe periode

David Bowie HoursHet lijkt alsof hij rust zoekt na een aantal hectische muzikale jaren. Op de 3 dimensionale CD hoes van het album “Hours…”, zien we de Bowie uit 1995, als Jezus bij Maria, op schoot liggen van de Bowie uit 1999. Het moet een begin zijn van een nieuwe periode. Niet alleen muzikaal maar ook uiterlijk. Bij de eerste televisie optredens heeft hij lang haar en lijkt zo van de hoes van ‘Hunky Dory’ te zijn gelopen. Het album valt tegen en is, eerlijk gezegd, een beetje saai. Geen nummers die blijven hangen.

Live maakt Bowie dat gelukkig weer dubbel en dwars goed. De agressieve en experimentele live sound van de laatste 5 jaar maakt plaats voor een meer traditionele benadering van de muziek. Iets wat door een grote schare fans met open armen word ontvangen. Op vele manieren word duidelijk, dat David Bowie terug kijkt naar zijn muzikale verleden. Live gaat hij nummers spelen die hij jaren niet, of zelfs nog nooit, live op het podium gedaan heeft en tijdens de studio sessies voor een volgend album worden diverse oude nummers opnieuw opgenomen.

Nooit uitgekomen album

David Bowie Toy unreleased albumHet album krijgt de titel ‘Toy’ en bevat, naast een aantal nieuwe nummers, voornamelijk heropgenomen versies van nummers uit het prille begin van Bowie’s carrière. Hieronder ‘Liza Jane’,  Bowie’s eerste singletje uit 1964. Waarom het album uiteindelijk nooit is uitgebracht is zal wel nooit helemaal duidelijk worden. Maar een paar jaar later lekt het album toch uit via internet. En omdat er nooit enige actie tegen is ondernomen blijft het vermoeden dat dit door Bowie zelf gedaan is.

De ‘nieuwe nummers’ verschijnen, al dan niet in een andere vorm, op het album ‘Heathen’. Gecomplementeerd met een aantal van de heropgenomen songs op een bonus disk en van zijn opvolger ‘Reality’.

Kommer en kwel

De gelijknamige tour die volgt is veruit Bowie’s beste ooit en doet Nederland tweemaal aan. Maar aan het einde van de tour lijkt alles fout de gaan. Iemand van het licht valt vlak voor Bowie’s opkomst op het podium naar beneden en overlijd. Een week later gooit iemand uit het publiek een lolly in Bowie’s oog, hij krijgt last van een beklemde zenuw in zijn schouder en uiteindelijk stopt de tournee vanwege ernstige vaat problemen bij zijn hart. Het word letterlijk stil. Zelfs de website word bijna 10 jaar lang niet geupdate. Maar ja het artiesten bloed kruipt waar het niet gaan kan, dus….

The Next Day is een meesterlijk werk!

Daar was uit het niets ineens The Next Day. Nergens op internet of in de media maar een vermoeden dat, Mr David Robert Jones, in de studio zat met zijn muzikale rechterhand en vriend Tony Visconti. En dan maar meteen kort door de bocht, zonder alle songs te gaan benoemen, het is een meesterlijk stuk werk geworden.
De echte Bowie sound die zo ongeveer elk decennium wel een keer terug komt.
The Man Who Sold The World, Scary Monsters (and supercreeps), Tin Machine II en The Next Day zijn alle 4 albums met een ruig bijna smerig randje en gevoelige trekjes. Muzikaal lijken ze eenvoudig maar zitten allemaal zeer goed in elkaar. Het zijn de details, die het een Bowie album maken. Bij de eerste noten van The Next Day, weet je dat het David Bowie is en de liefhebber herkent ook onmiskenbaar, de hand van Tony Visconti.

Is de oude Bowie dan toch weer terug?

Toch een come-back? Jazeker, maar dat deed hij van tijd tot tijd in zijn loopbaan. Hij word wel eens een kameleon genoemd. Dat slaat vaak op zijn verschijning. Maar ook muzikaal is die benaming van toepassing. En zo af en toe komt hij terug in zijn eigen kleur, de liefde voor Rock ‘n’ Roll, kompleet   met mooie melodielijnen en dat al eerder genoemde ruige randje.

David Bowie The Next DayTot slot de hoes!

Ja echt het is de lelijkste uit zijn carrière maar ook de enige van al zijn 24 (officiële) studio albums waar niet zijn gezicht op staat. Toch een beetje anoniem blijven, want ook Bowie en Visconti konden tijdens het maken van dit album natuurlijk al aanvoelen dat er iets bijzonders zou gebeuren.

Evert Aaij

Evert is een gepassioneerd muziekliefhebber. Met als extra specialiteit de elektronische muziek van o.a. Vangelis, Tangerine Dream enz. Evert heeft een brede kennis van vinyl en klassieke platenspelers.

Evert Aaij

4 gedachten over “David Bowie: The Next Day

  • 25 maart 2013 om 23:26
    Permalink

    Dit Bowie album is ook als 96kHz, 24 bit album te downloaden bij HD tracks. Klinkt niet slecht voor een popplaat..

    Beantwoorden
  • Evert Aaij
    30 maart 2013 om 00:17
    Permalink

    Voor iedereen die Bowie en Vinyl een warm hart toedragen, en in het bezit zijn van een mooie platenspeler set-up kan ik de vinyl versie van The Next Day van harte aanbevelen! Hele mooie persing met alleen een iets te klein gat in de LP, wat helaas wel meer voor komt bij moderne persingen.
    Klank is erg goed. Bowie’s stem lijkt iets vriendelijker maar is mooi aanwezig. Veel meer lucht en emotie. Echt heerlijk!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.