Yamaha A-S2000 geïntegreerde versterker en CD-S2000 SA-CD speler

Retroperspectief

Yamaha CD-S2000 schuinHet opvallende is steeds weer dat als ik eenmaal met een super audio schijfje begin te draaien, er vaak niets anders meer gespeeld wordt die dag. Dat heb ik ook met vinyl. Als ik zondagsmorgens als eerste een mooie vinylschijf uitzoek, en dat begint voor een ochtendmens als ik ben vaak al rond de klok van 7, ontaard dat meestal in een hele morgen vinyl spelen. Het ene na het andere album komt dan uit de kast. Wat wil een mens op zo’n moment nog meer, lekker broodje, bakje koffie en fijne muziek, terwijl het huis en de verdere wereld om me heen nog in volle rust is.

De A-S2000 versterker

De versterker vergt meer aandacht. Niet dat er echt wat fout gaat, maar het geluid heeft typische eigen karaktertrekken. Soms klinkt het meeslepend goed, met een ander album weer minder. In grote trekken is het misschien het beste te beschrijven als een wat directe weergave dat bij de foute muziek, voor de versterker welteverstaan, te slank te dun kan worden. Bijvoorbeeld met de verder zo mooie 80’s Top 100 5-CD box,. Universal bracht die gelijk uit met een Made in the 80’s week van Radio 2. Erg goede verzamelaar, die laat horen dat er meer mooie muziek is gemaakt dan ik dat decennium soms toedicht.

80's Top 100Gelukkig is de muziek niet verprutst door het alom heersende loudness syndroom, dat nieuwe cd’s en geremasterde uitgaves met toenemende mate teistert. Huh, wat is dat nou weer? Nou, zap even naar SBS6, of luister naar Radio 3, en helaas zelfs in toenemende mate Radio 2, en je weet het… De 80’s muziek zelf is in de regel al wat slanker opgenomen, zoals iedere decennium zijn eigen opnametrekken heeft. Muziek als van Black (Wonderful Life) of Tears for Fears, een van mijn favorieten, lijkt met de Yamaha versterker dan extra hard of soms gewoon platgeslagen uit de speakers te komen. Of een andere all time favorit: Body and Soul van Joe Jackson… toch een gekend goede opname, maar de Yamaha versterker maakt het me allemaal te schraal, dat luistert niet lekker relaxt meer. En als Donald Fagen’s Nightfly me zelfs gaat irriteren, is er toch wat aan de hand. Je zou kunnen zeggen dat de Yamaha S2000 versterkers de muziek niet mooier weergeeft dan dat het is, maar zo simpel ligt het niet. Het van nature wat harde karakter van de Yamaha versterker valt bij de ene muziek gewoon meer op dan bij andere.

Yamaha CD-S2000 ABEn ik verdom (sorry) het om de hier aanwezige klankregelaars te gebruiken…ahum… Heb ik anders ook geen behoefte aan. Daarbij, een fabrikant die een Pure Direct knop op zijn apparaat plaatst, weet het belang van een korte rechte lijn zelf ook te waarderen. Noem het eigenwijs, maakt me niks uit. Aan de andere kant klinkt de volvette muziek van James Taylor’s Hourglass SA-CD, versterkt door de A-S2000, wel weer goed, of de al genoemde Moody Blues, muziek die van zichzelf al ronder en smeuïger klinkt. Weinig mis mee.

The Wall van Pink Floyd gaat ook prima, hoewel ik niet het meest diepe beeld voorgeschoteld krijg. De yamaha S2000 is eenkenniger in zijn voorkeur dan me lief is. Daarbij vind ik ook niet dat de gebruikte apparatuur me voor moet schrijven welke muziek er in het vervolg beter in de kast kan blijven staan. Ik heb wel goede hoop dat met kritischer combineren van de versterker met de juiste luidsprekers en bekabeling deze kieskeurigheid een minder grote rol zal kunnen laten spelen. Voor het broodnodige vergelijk heb ik versterkers van Perreaux bijgezet. Dat geeft meteen een lossere, relaxtere, volbloediger weergave, ook een groter 3D podiumweergave.

Sommigen zijn alleen gelijker?

Dat is toch typisch, niet?, alle versterkers klinken toch identiek? Jaja, ze zijn er nog steeds, de lieden die dat staalhard beweren. Nou, niets is minder waar. Ik ben de luistertesten al min of meer aan het afsluiten als een net op dat moment binnengekomen gereïncarneerde Musical Fidelity A1 op muziek wordt gezet is er geen twijfel meer mogelijk: de Yamaha A-S2000 is een versterker met een eigen willetje dat ‘m regelmatig nadelig in de weg kan zitten.

Overpeinzing

Yamaha A-S2000 (1)Het is alles behalve beroerd, maar het gevoel bekruipt me wel dat er meer uit te halen moet zijn. Staat het Yamaha concept, dat een enorme hoeveelheid elektronica gebruikt, de geluidskwaliteit niet een beetje in de weg? Is er met een eenvoudiger opgebouwd schakelconcept niet meer te halen? Hoe vaak hebben we het al niet gezien, of gehoord, in de audio: minder is vaak meer… Het maakt wel dat ik met de nodige vragen blijf zitten en een beetje een dubbel gevoel over hou aan deze op zich mooie versterker. Er zit de nodige kwaliteit in, dat hoor ik bij de juist gekozen muziek, maar op de een of andere wijze komt het er niet steeds uit.

Pagina's: 1 2 3 4

Over Dick van de Merwe

Dick van de Merwe is een echte buizenveteraan. Zijn Triodedick zelfbouw projecten worden wereldwijd door hobbyisten gebouwd. Reeds vanaf 1997 deelt hij zijn kennis via geschreven en on-line media.

Reacties

  1. Beeckaert Johan zegt:

    Hey Dick,

    Deze test nog eens gelezen, omdat ik wel gecharmeerd ben door het uiterlijk van Yamaha en met name de opvolger van de door u geteste versterker.
    Misschien de test eens overdoen met deze opvolger, de Yamaha A-S 2100, een bloedmooie versterker. Lijkt me leuk om te zien of er vooruitgang is geboekt in de door u gemaakte opmerkingen betreffende de voorkeur van de versterker in bepaalde cd’s..

Laat wat van je horen

*