Metrum Amethyst – Forward Correction DAC



Welcome to Acoustic Ville

Als een dirigent laat ik de muziek starten met een simpel commando in het BluOs dat op de NAD draait. Janis Ian - HungerJanis Ian bijt met “Welcome to Acoustic Ville” van de CD “Hunger” het spits af na ruim een week van inspelen en vooraf luisteren. De Amethyst zet een overtuigend plaatje naar waarin de nodige kracht schuilt. Afgezet tegen een doodstille achtergrond, nog belangrijker een achtergrond die niet mee moduleert als het volume stijgt of daalt, het gevolg is rust, net zoveel rust als de grote broers mij bieden. De stem komt los van de gitaar, staat er zelfs netjes boven en het stampen op de vloer lijkt van de vloer te komen. Alles lekker rauw en ongekunsteld, prima werk om een DAC op te beoordelen. Leuk als de opnametechnicus de microfoon bij het publiek opendraait, dan wordt het stereobeeld ineens veel breder. Waar 1-bit DAC’s het altijd verliezen van hun ladder tegenpolen is in de lage tonen. SACD vind ik daarom vaak nogal soft klinken in het laag.

De Metrum met zijn R2R heeft op “Lento” van Youn Sun Nah een diepte die tot in de grond reikt en als betonijzer zo strak is. Youn Sun Nah - LentoWeer een stem die op een zo mooie hoogte komt te staan, instrumenten lager neergezet, misschien zitten de musici wel. Van haar laatste CD “She moves on” haal ik nog even “Too late” waarop wat meer instrumenten te horen zijn. Ik zag de dame laatst live en dit komt best dichtbij haar concert in Rotterdam. Als afsluiting van het dames trio komt Mary Black langs, een oude live opname uit 2003, waarop het drukke en wilde “Carolina Rua” staat naast vele Mary Black - No Frontiersandere successen. Hup, weer de stem die helemaal los weet te komen. De Metrum is heel goed in uit elkaar trekken van instrumenten en stemmen, schept orde waar anderen chaos veroorzaken, zonder te vervallen in techniek en de muziek uit het oog te verliezen. Slagwerk hakt er lekker in, bekkens schallen, reden genoeg om van haar nog wat meer tracks te draaien. Je kunt kippenvel krijgen van bijvoorbeeld “The crow on the cradle” of “Ellis Island”. Die laatste heeft laag dat over de grond rolt. Een elektrische piano die her en der als glas klinkt en Ierse trommel die Mary zelf speelt en perfect klinkt. De herinnering aan haar concerten in Nederland brengt kleur op mijn wangen. Het is dat ik weet dan het nog beter kan, anders bleef de Amethyst heel lang logeren.

Jazz toer

Op naar wat mooie jazz momenten, als start het Helge Lien Trio en de highres opname “Hello Troll”, in 24/96 formaat waar de dames in 16/44.1 moesten opereren. Helger Lien Trio - Hello TrollHet levert een toename in dynamiek en snelheid op. Een pompende bas op de eerste track die de titel “Gamut warning” heeft. Jazz waarbij ieder instrument een eigen ritme lijkt te hebben en wat ik niet altijd kan waarderen.

Het zal mijn stemming zijn dat ik geniet met volle teugen en de muziek inadem. Rustiger van aard is “Beat” van het gelijknamige album van het Tingvall Trio, zelfde hoge resolutie en prachtig in de huiskamer neergezet. Nu merk ik het eerste echte verschil met de andere en veel duurdere Metrum producten, die geven de heldere piano meer body mee en drukken meer door in het laag. De Amethyst is in vergelijk lichter van toon. Niet erg als de speakers kleiner zouden zijn en minder diep gaan, wat in de meeste gevallen zo is in en set waar de Amethyst qua prijs meer thuishoort. Count Basie - 88 Basie Street

Van een trio naar een big band, Count Basie met “88 Basie Street” als een gewone CD rip. Dat speelt vlakker af en de dynamiek wordt geremd ondanks (dankzij?) dat het van een JVC XRCD afkomstig is. Genieten doe ik van de blazers secties die van links naar rechts opduiken en steeds meer voluit durven gaan, het slagwerk dat zoveel in de muziek doet en het pianospel dat onlosmakelijk is verbonden. Er is ruimte, er is lucht, er is impact en er speelt daadwerkelijk muziek, het blijft niet steken als ingeblikt aftreksel.

De klassiekers

Met het stijgen van mijn leeftijd krijg ik meer en meer waardering voor klassieker werk, echt klassiek of een klassieker als “Nantes” van de Franse zangers Barbara, nu uitgevoerd door Patrick Bruel. Patrick Bruel - Tres Souvant, Je Pense A VousHet is mijn vrouw die gek is op zijn stem, zelf luister ik meer naar zijn expressie, zijn stem techniek en de band achter hem. Het is voor mij lastig het nummer te horen gezongen door een man, als je weet dat het voor en door een vrouw is gemaakt. Angelina Whismes zingt het ook en dat vind ik veel gevoeliger. Niettemin is het Bruel die door de speakers lijkt te willen kruipen en dicht bij weet te komen. Ik denkt dat hij met meende toen hij de CD de titel gaf: “Très souvent, je pense à vous..”. Echt klassiek haal ik bij Anne-Sophie Mutter in duet met Salvatore Accardo met werken van Bach samen met het English Chamber Orchestra. Net als eerder stemmen komen de solo violen helemaal naar voren ten opzichte van het orkest en staan losjes en luchtig in de luisterruimte. Mutter - Accardo - Bach Violin ConcertosZonder een spoor van scherpte in het spel, wel met de gebleven vioolklank die kan snijden door de lucht. Orkest breed achter de solisten opgesteld, mooie opname van EMI Classics. Een gepast moment om te genieten en te bedenken waar de Amethyst de met meer Transient Two modules uitgeruste DAC’s moet laten voorgaan. Het zijn de gebruikelijke zaken die de recensent benoemt zoals: stereobeeld, definitie, detaillering, het beeld (breedte, hoogte, diepte) en dynamiek. Op elk punt is er wel iets te vinden als ik lekker ga muggenziften, misschien is het beter om alles samen te vatten. Want qua klank wijken de DAC’s onderling niet veel van elkaar af. De familie overeenkomst is duidelijk. De Amethyst is eigenlijk gewoon wat minder volwassen, meer doorsnede dan de Pavane en de Adagio. Logisch, hij heeft een prijskaart die heel, heel veel lager ligt. De Amethyst toont daarmee gelijk aan hoeveel meer geld en inspanning het kost om een beetje beter te gaan, iets meer volwassen, iets meer de muziek dragend. Dat kan allemaal de moeite waard zijn mits u daarvoor de set heeft staan. Wie met minder heerlijkheden kan leven doet met de Amethyst een uitstekende keuze.Amethyst black

 

 

Over René van Es

René van Es is een muziek- en audioliefhebber in hart en nieren. Ooit besmet geraakt op 12-jarige leeftijd met het virus kan hij het niet laten om zijn ervaringen te delen via papier en on-line media. Na een aantal zelfbouw projecten in het verleden is voor hem de nadruk meer en meer komen te liggen op kant-en-klare producten.

Reacties

  1. Wederom een mooie review. Ben er inmiddels ook al zeker van dat Metrum het betere werk maakt. Ga straks op x-fi nog eens luisteren naar een aantal producten. Ben ook wel benieuwd naar de Jade en de Onyx. Bedankt voor de test.

Laat wat van je horen

*