Elac Adante AF-61: De indrukwekkende vloerstaander



Systeem opbouw

Ik kreeg de kans een systeem naar wens te bouwen en plaatste in het hart een Hegel H190 geïntegreerde versterker, geschikt voor streaming en met een ingebouwde DAC, maar ik liet het streamen over aan een Bluesound Node 2 en gebruikte als DAC een Metrum Acoustics Jade met de uitgangsspanning vastgezet op 2Volt. Een Chord Clearway digitale interlink en een Chord Epic analoge interlink verbonden de componenten. Luidsprekerkabels ditmaal een set
Chord Company Signature Reference LS kabels. Best mooi dat alle kabels van één merk zijn, dat zorgt voor synergie. Voor de netspanning staat mij een Powerigel van Naim ter beschikking en het enige stekkertje wat nog nodig is, van de Node 2, gaat in een Isotek Sirius. De luidsprekers staan vrij opgesteld, ruim weggehouden van de zijwanden en achter de speaker zit zeker 70cm tot de muur. Licht indraaien geeft een goed stereobeeld en ik kan aan de slag.

Strak laag

Van start met een oude opname van Christy Baron, haar “Got to get you into my life”, dat gelijk een laagweergave geeft die iedereen wil, namelijk diep en strak, zonder enige overdrijving, detailrijk, terwijl de bas op de CD (rip) best zwaar is aangezet in de opname. Bekkens zijn duidelijk aanwezig op een heel natuurlijke manier, lekker sissend. Ik had met de bekkens wat meer diepte in de weergave verwacht, dat komt er niet helemaal uit, ik weet namelijk hoe dat kan zijn. De weergave is mooi in balans, de stem van Baron is heerlijk sexy en volop aanwezig. Op deze manier neergezet blijft het beeld tussen de speakers staan en komt gelukkig niet te ver naar voren. Ik hou niet van “in your face”. De volgende track is “Round midnight” en weer is daar de sexy stem in een haast levensechte weergave.

Er is nu gelukkig wel meer diepte te horen in het stereobeeld. Hoewel de speaker fysiek erg groot is blijft de weergave intiem, uiteraard met voldoende steun tot in de lage regionen, laag nog steeds super strak en haast ongeloofwaardig beheerst, iets wat trouwens heel prettig is om naar te luisteren. Als een sax opduikt in de muziek mag hij van mij best wilder te keer gaan, het is bij vlagen erg netjes en misschien te beheerst wat de Adante AF-61 er van maakt. Je kunt wel heel lang naar dit soort systemen luisteren zonder dat muziek gaat vervelen of het volume te hoog zal worden. Na een berg monitors beluisteren is het een verademing eens een fors systeem te grazen te nemen. Mij nu al realiserend dat ik in de prijsklasse waarin de Adante zit niet zo snel iets kan bedenken wat hieraan gaat tippen. Ik heb het zowel over de fysieke verschijning als de weergave.

Dominantie

Nu ik toch niet genderneutraal bezig ben door alleen te wroeten in de dames sectie van mijn collectie haal ik Diana Krall met haar “Peel me a grape” van stal. Haar stem ontvangt erg de aandacht en hangt tegen te overheersend aan. Met de dynamiek in de stem is niets mis, wat kan dit systeem gemakkelijk sprongen maken. De sfeer van het nummer komt helemaal los, een dominante dame die haar wensen duidelijk kenbaar maakt en geen tegenspraak duldt. Zo hoort het inderdaad te zijn, dwingend en veeleisend. Piano en bas zijn minstens zo dynamisch en het gemak straalt van de passieve radiators af. De basweergave is net als eerder heel rijk aan detail, zeer krachtig en toch prachtig beheerst.

Het is de directe weergave die mij even op het verkeerde been heeft gezet, er is totaal geen overmatige demping toegepast en geen afronden van randen om de weergever een valse aantrekkelijkheid te geven. Dit is recht voor zijn raap, de essentie van muziek blootleggend, haast de essentie van live weergave. Snel, accuraat, soms hard. Als aan het eind van de track de piano nog eens extra aanzet dan ben ik onder de indruk. “Talking hands” van Deborah Henson-Conant is een werkje dat je niet opzet vanwege de muziek, het is een audiofiel stukje met veel geluiden, effecten, diepe stem van een man en een half zuchtende dame. De twee zingen niet maar zijn in gesprek met elkaar na een wilde nacht. Gitaar en slagwerk spuiten de luisterruimte in, percussie zwerft overal en eerlijk is eerlijk, het speelt geweldig met een rijkdom aan dynamiek. Helemaal vrij van kleuring is de weergave niet, de Adante AF-61 speelt op een aansprekende manier of hij is gewoon niet je smaak.

Pop eter

Als het bovenstaande zo goed gaat, dan zal “On every street” van Dire Straits ook niet tegenvallen? “Planet of the New Orleans” opent met een scheurende gitaar en laat daarmee opnieuw zien dat het middengebied eerder te sterk vertegenwoordigd is dan zich laat inhouden. Na het intro gaat Knopfler zingen en dat is mooi verstaanbaar, al gebeurt er om hem heen van alles, geluidjes, percussie, bas, gitaar, het blijft om Knopfler heen staan en achter hem, hij staat zelf wat naar voren in het stereobeeld. Als één woord genoemd mag worden dan is het “levendigheid”, wat gaat ook dit weer lekker soepel en zonder compressie.

Een tikje meer laag door de AF-61 dichter naar de muur te schuiven zou geen kwaad kunnen, daar is de luisterruimte waarin ik zit niet helemaal juist voor ingericht. Ik weet dat het laag hier aardig wordt opgezogen, strak gehouden, en de Adante mag gerust dichter bij de achtermuur staan. Dat laatste speelt een rol in de weergave maar kan ik niet veranderen gezien de opstelling van overige apparatuur.

geen Britse weergave van de Elac, geen gepolijst geheel, het is eerlijk en bij vlagen zo ruig als het instrument in werkelijkheid kan zijn. Ik vergeet van de weeromstuit te vermelden dat muziek niet aan de speakers plakt maar lekker vrij komt te staan. Speakers? Ik zie ze door de afmeting, ik hoor ze zelf niet in de bubbel van geluid. “Avratz” van Infected Mushroom zal iedere electro pop liefhebber laten smullen.

De Adante heeft niet de verfijning van een Harbeth als u daar naar zoekt, hij heeft meer weg van een PA of studio systeem. Lage tonen op deze track staan als een huis, zonder te overdrijven toch volop aanwezig. Daaromheen plaatsen de twee mannen achter Infected Mushroom hun synthesizer geluiden. Ik garandeer elke jonge luisteraar die van dit soort muziek houdt een haast orgastische ervaring. Laat de Adante AF-61 losgaan!

 

 

Over René van Es

René van Es is een muziek- en audioliefhebber in hart en nieren. Ooit besmet geraakt op 12-jarige leeftijd met het virus kan hij het niet laten om zijn ervaringen te delen via papier en on-line media. Na een aantal zelfbouw projecten in het verleden is voor hem de nadruk meer en meer komen te liggen op kant-en-klare producten.

Reacties

  1. Xavier Alberto zegt:

    Beste René,
    Bedankt voor een mooie, eerlijke en ingormatieve recensie. Ik moet zeggendat ik je stukken altijd met veel belangstelling en plezier lees. Echter, wat mij stoort is het vermelden van de prijs van luidsprekers per stuk. Slaat werkelijk nergens op- wie koopr er nou één luidspreker? Het is, vermoed ik , ern marketing trukje van importeurs waaraan recensenten niet hoeven mee te werken. Voor de rest alleen complimenten voor je stukken.
    Vr.gr,
    Xavier Alberto

Laat wat van je horen

*