Een huwelijk tussen oude rocker Neil Young en geniale soulzanger Sam Cooke met als huwelijksambtenaar de Zodiac + DA converter. - Audio-Creative
  • Home  / 
  • Muziek
  •  /  Neil Young en Sam Cooke weten te beroeren

Neil Young en Sam Cooke weten te beroeren

Neil Young

Neil YoungIk ben helemaal in mijn nopjes als ik tijdens de recensie van de Zodiac+ een aantal albums van mijn grote muziekheld Neil Young binnen krijg. De beste man maakt al weer een 40+ jaren muziek en weet telkens weer te beroeren, te vervoeren en te inspireren met zijn onuitputtelijke muzikale creaties. Young is een artiest die het belang van goede geluidsreproductie hoog aangeschreven heeft staan en zijn muziek dan ook uitbrengt op normale 44,1 kHZ kwaliteit, als ook op 96 kHz of 192 kHZ hoge resolutie albums.
Het is hier niet op zijn plaats om te veel uit te wijden over de carrière van Neil Young. Dat doe ik later nog wel een keer.

Hoge resolutie

Wel wil ik u mijn ervaringen met de mooie hoge resolutie remaster albums niet onthouden alsmede het fraaie en bijzondere nieuwe ‘Le Noise’ album. Wat een gedreven artiest is dit toch.
old-blackMet zijn afgesleten en door zweet aangevreten ‘Old Black’ Les Paul gitaar weet hij menig nummer op te zwepen met volledig atechnische noten en unieke riffs. Atechnisch omdat Young een gevoelsspeler is pur sang. In electrische sets is Neil Young hard, ruig en soms onbeheerst echter altijd met een uitzonderlijke muzikale controle.

Daar moet je van houden en naast het vele goede werk heeft Young ook veel baggerherrie geproduceerd.
Daarmee doel ik voornamelijk op de jaren 80 van de vorige eeuw. Maar geef deze man een akoestische gitaar en de hele muzikale energie verandert als een donderslag bij heldere hemel. Bijna direct verzandt Young in een bijna meditatieve toestand, waarbij de vaak gevoelige liedjes zeer veel diepgang krijgen. Bijna betoverend en ‘haunting’ zoals de Engelsen dat zo mooi kunnen omschrijven.

Daniel Lanois

neil_young_left_and_daniel_lanois_are_ph_4ce30176b0Na de dood van Young’s vaste producer en vriend David Briggs in 1995 heeft Neil Young als perfectionist in hart en nieren de studiotouwtjes zelf in handen genomen. Tot nu dus.
Het album Le Noise is geproduceerd door Daniel Lanois en deze heeft dit album op ‘eigen wijze’ gemastered.
Het album is zowel muzikaal als geluidstechnisch met recht een bijzonder album geworden. Op het nummer “Hitchhiker” na worden alle nummers gespeeld op een elektronisch aangepaste akoestische gitaar. Een stevige overdrive maar toch zeer gedetailleerd.

De twee echt akoestische nummers op het album (Love and War en Peaceful Boulevard) vind ik verreweg geniaal. Het ultieme ‘one man and a guitar’ gevoel. Als je ook nog eens beseft dat Neil Young deze lange nummers (resp. 5.34 en 7.09 minuten) in een take op de band weet te zetten, is hier met recht een meester aan het werk.

Le Noise (24bit/192 kHz)

Le NoiseHet album Le Noise kende ik al op CD-kwaliteit en was voor mij al zeer overtuigend. Met de hi-res LPCM 2.0 mix(24bit/192 kHz) opname komt daar gewoon nog een dimensie bij. De balans tussen hoog en laag is veel preciezer en de mooie ruimtelijkheid is bijna eng te noemen. Zo realistisch zijn deze nummers op de band gezet. De muzieknummers zijn gemastered door en onderschreven met de handtekening van Daniel Lenois en hebben dan ook veel nadruk op het lagere frequentiegebied. In moderne taal: de sound is gewoonweg ‘vet’ te noemen, echter zonder geweld te doen aan het muziekstuk.
Maar waar normale CD-kwaliteit een prima ‘vette’ opname laat horen geeft de hi-res weergave een veel betere detaillering in dit lage gebied. De overlopende resonanties zijn precies te volgen en geven een uniek beeld aan de geluidsbeleving zonder dat het een grote brei van lage frequenties wordt.

En hiermee bewijst de Zodiac+ dat het uit een goede stal komt. Vergeleken met de niet onverdienstelijke Musical M1-DAC, die ik even te logeren heb, geeft de Zodiac+ net dat beetje extra: meer rust, meer detail en een ongekende neutraliteit. En hierin ligt dan ook volgens mij de kracht van goed opgenomen hi-res muziek. Door deze natuurlijke weergave en detaillering van de muziek valt de techniek gewoon weg. Er is geen gevoel meer dat dit een digitale opname is. En dit is wat ik ook ervaar bij een mooie LP-weergave, uiteraard van een goede persing.
Zou dan nu eindelijk de analoge LP een geduchte concurrent krijgen? Ik moet zeggen, het komt wel heel dicht in de buurt.

At the Copa (24bit/88kHz)

Live at the CopaEen album van een heel andere orde is Sam Cooke’s, At the Copa, een 24bit/88kHz opname (www.HDtracks.com). Deze live opname klinkt zo overtuigend echt en zo natuurlijk dat je haast zou vergeten dat de opnames al weer uit 1964 stammen! En weer die mooie balans van het hoog, midden en laag. Trompetten die klinken als trompetten en een geluidsbeeld dat niet dicht lijkt te kunnen lopen. Doordat er zo’n goede balans is, is het ook niet nodig om echt hard te spelen, want ook bij lage volumes is het gehele geluidsbeeld gevuld. Maar dit album moet gewoon wat luider staan.

Sam Cooke neemt de mensen in de zaal mee in zijn muzikale avontuur en brengt de nummers met een geheel eigen en zeer aanstekelijke wijze. Het album bevat allemaal zeer herkenbare nummers als ‘Twistin’ The Night Away’ en ‘If I Had a Hammer’ die met korte intermezzo’s door Cooke aan elkaar gepraat worden en dit terwijl de band blijft spelen. Zeer onderhoudend. Ook een prachtige uitvoering van Bob Dylans ‘Blowing in the Wind’ passeert de revue.

Op ‘This Little Light of Mine’, oftewel het lied dat iedereen wel kent als het overbekende kampvuur of bruiloftlied ‘Amen’, betrapte ik mijzelf erop dat ik op een gegeven moment luidkeels mee zat te zingen……
Wat een heerlijke muzikale douche is dit album, waar de Zodiac+ zeker een belangrijke bijdrage in heeft.
Deze Zodiac+ brengt de energie van die avond in de Copa uit 1964 gewoon bij je thuis.

lees ook: recensie  Zodiac+

About the author

Marco Bouwer

Marco Bouwer is een ware luidspreker en platenspeler fanaat. Wanneer hij niet voor zijn luidsprekers zit, dan werkt hij wel aan een paar nieuwe. Onlangs heeft Marco de laatste hand gelegd aan een revolutionaire platenspeler arm.


>